موافقت‌نامه پاریس؛ در بوته نقد و دفاع

0
86

در بیست و یکمین اجلاس سالانه کنوانسیون تغییرات آب‌وهوای ملل متحد (UNFCCC) موافقت‌نامه پاریس  به امضای ۱۹۵ کشور رسید. هدف اصلی این توافق‌نامه ایجاد محدودیت برای انتشار دی‌اکسید کربن حاصل از فعالیت‌های انسانی به‌ویژه مصرف منابع نفت و گاز است. دولت جمهوری اسلامی ایران در اردیبهشت سال ۹۵ موافقت‌نامه پاریس را امضا کرد و مجلس شورای اسلامی نیز در آبان همان سال، کلیات و جزییات لایحه پیوستن به این معاهده بین المللی را به تصویب رساند. اما به دلیل ارائه نشدن سند تعهدات در موافقت­نامه پاریس، دوباره به مجلس شورای اسلامی ارجاع داده شد.

پس از امضای موافقت‌نامه پاریس، این توافق مورد واکنش مثبت و منفی کارشناسان و اساتید دانشگاه قرار گرفت. موافقان و منتقدان جلسات بسیاری را برای واکاوی ابعاد مختلف آن‌ برگزارکردند. موافقان این معاهده را زیست‌محیطی می‌دانند و معتقدند که با الحاق به این توافق و کاهش حجم انتشار CO2، مشکلات اقلیمی و آب و هوایی کشور بهبود می‌یابد. ضمن آنکه موافقت‌نامه زمینه‌ساز دریافت کمک‌های بین‌المللی، ارتقای فناوری و اصلاح الگوی مصرف خواهد شد.

منتقدان معتقدند ایران با اجرای موافقت‌نامه پاریس، باید تولید نفت و گاز را کاهش دهدکه این کاهش رشد اقتصاد کشور را متوقف می‌کند. از سوی دیگر منتقدان گاز CO2 انسان‌ساز را در گرمایش زمین بسیار کم اثر می‌دانند؛ همچنین معتقدند که دی‌اکسید کربن، آلاینده نیست و افزایش انتشار آن با آلودگی هوا ارتباطی ندارد.

منتقدان برخلاف موافقان، موافقت‌نامه پاریس را لازم الاجرا می‌دانند و همچنین براین باورند خروج از آن برای کشور تبعات بسیاری به همراه خواهد داشت. این در حالی است که موافقان، خروج کشورها از معاهده را آسان و کم‌دردسر می‌پندارند.

دانلود متن گزارش: گزارش موافقت نامه پاریس در بوته نقد و دفاع

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here