بررسی ابعاد موافقت‌نامه پاریس

0
130

مقدمه

در آذرماه سال ۱۳۹۴، موافقت‌نامه‌ای در شهر پاریس حاصل شد که بر اساس آن کشورهای عضو معاهده تغییر اقلیم سازمان ملل[۱]، نسبت به کاهش انتشار دی‌اکسید کربن در اتمسفر زمین متعهد شدند تا مانع گرمایش زمین و تغییر اقلیم جهانی شوند. هدف از این معاهده بین­المللی کاهش انتشار گاز دی‌اکسید کربن انسان‌ساز است تا در اثر آن، جلوی افزایش ۲ درجه‌ای دما و تغییرات اقلیمی کره زمین گرفته شود. مطابق این موافقت‌نامه قرار است با کمک‌های مالی و فناورانه کشورهای توسعه‌یافته به کشورهای کمتر توسعه‌یافته و درحال‌توسعه، علاوه بر کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای به‌ویژه دی‌اکسید کربن، گامی در جهت ارتقای فناوری‌ها و نیز سازگاری با تغییرات اقلیمی فراهم گردد.

جمع‌بندی

موافقت‌نامه پاریس معاهده‌ای بین‌المللی است که بیش از ۱۹۵ کشور آن را امضا کرده‌اند و ایران هم در صورت تأیید موافقت‌نامه پاریس توسط شورای نگهبان به‌عنوان یک عضو به این پیمان بین‌المللی متعهد خواهد بود. از نگاه موافقان، این معاهده موجب اصلاح الگوی مصرف، کاهش آلودگی هوا، جلوگیری از تغییر اقلیم، انتقال فناوری­های جدید به کشور، تأمین مالی از سوی کشورهای درحال‌توسعه و همچنین همسویی باسیاست‌های کلی محیط‌زیست خواهد شد. اما از سوی دیگر مخالفان ادعا می‌کنند موافقت‌نامه پاریس می‌تواند باعث محدودیت در توسعه اقتصادی، از دست دادن مزیت نسبی برخورداری از نفت و گاز، ایجاد زمینه‌ای جدید برای اعمال تحریم‌های بین‌المللی، افشای اطلاعات کشور ‌شود و خروج از آن نیز هزینه‌هایی به همراه خواهد داشت. البته با تغییر برنامه مشارکت ملی معین مدنظر (INDC) و همچنین تأمل بیشتر در تصویب این موافقت‌نامه و بررسی کارشناسانه آن در مجلس شورای اسلامی می‌توان این تهدید را به یک فرصت تبدیل کرد.

دانلود کنید:بررسی_موافقت_نامه_پاریس_- ۱۰۳۲

دیدگاهتان را بنویسید

Please enter your comment!
Please enter your name here